Onderweg naar het uiterste zuiden van ons land realiseerde ik mij dat het bestuur er werkelijk alles aan had gedaan om een full revanche neer te zetten voor de vorig jaar verregende  wedstrijd op Dorhout Mees in de polder.

In tegenstelling tot vorig jaar was bijna de halve club al een dag eerder aanwezig in ons verblijf : Kasteel Bloemendal te Vaals.

Wie zijn klassiekers kent schoot bij de oprit naar het Kasteel vol. Was dit niet de monumentale trap uit de boeken van Adriaan en Olivier waar de automobiel zo gruwelijk aan zijn/haar einde kwam? Bij binnenkomst kon ik de verfresten  op de tweede trede nog duidelijk zien!

Omdat we een informatiememorandum hadden toegestuurd gekregen wist ik op tijd dat we de eerste dag onze turquoise polo moesten aandoen. Normaal hou ik mij hier niet aan, maar goed geluimd als ik was, wilde ik hier wel een keertje aan mee doen. De hele verzameling shirts had ik bij me en het zal wel aan mijn volstrekte gebrek aan kennis en interesse in de fashion-industrie hebben gelegen, maar zo’n polo kon ik niet vinden. Gelukkig zag ik later dat alleen Nol K. voldoende kennis van zaken had en een echte turquoise polo(eigen merk) aan had. Toch prettig dat er blijkbaar nog meer kenners in onze club zijn, naast Arthur wiens gezag op dit gebied onovertroffen is.

Het woord POTY zal een leek absoluut niets zeggen. Hij/zij kan daar de meest wilde gedachtes bij krijgen, maar de kans is zeer groot dat de goede associatie er niet bij zal zijn. POTY is namelijk een afkorting van “Player of the Year”. Nu begrijpt de leek het veel beter, want in veel sporten bestaat dit begrip al. Bijv. bij voetbal (FIFA player of the year), basketball (MVP in de NBA, alleen volgend jaar misschien niet als het binnenkort startende seizoen gecancelled wordt), honkbal (MVP in de MLB), tennis èn golf (zowel bij de PGA als de European Tour). Al deze federaties kennen awards toe voor de jaarlijks best presterende sport(st)er.

En daar hoor ik nu ook bij!

Zonder Jaap Pluim, dus alleen, wel rustig, minder gezellig, reed ik naar Diepenveen nabij Deventer. Na anderhalf uur rijden kwam ik van uit Diepenveen via een lommerijke weg, de Golfweg ( hoe komen ze op die naam), bij de Golfclub aan. Je proeft dan meteen de sfeer en doet je verwachtingsvol uitkijken naar de baan zelf.

Gelukkig weinig waterhindernissen! De fairways zijn redelijk ruim opgezet met een natuurlijke begrenzijng van naaldbomen, die als je geluk hebt ( en dat had ik wel een beetje), je bal op de fairway houden.

noot: deze wedstrijd telt niet mee voor Poty en Par/Birdie klassement

Van hun website: ‘’ Karakter van de baan : Sterk geaccidenteerde duinbaan, die tot één van de fraaiste kampioensbanen in Nederland kan worden gerekend. Bij de aanleg van de baan is het golvende duinlandschap gehandhaafd waardoor een zeer natuurlijke omgeving is blijven bestaan. Elke hole biedt een geheel ander uitzicht en is telkens een nieuwe verrassende uitdaging’’  Waarvan acte!

Maar wat niet vermeld wordt: misschien wel de moeilijkste baan van Nederland, ok op de Houtrak na dan, volgens Ad. Gevolg was wel dat er door De Haagsche ivm teveel hoge handicappers (boven 24) in ons gezelschap alsnog geen toestemming werd gegeven om individueel stableford te spelen. Uitvoerige mail van Bas hierover dat wij dus gaan scrambelen. Geen flauw idee wat dat inhield: alleen scrambled eggs kwam mij bekend voor. Maar ik kan nu niets anders zeggen dat deze spelvorm, gezien de samenstelling van de ASGS, voor de moeilijke banen de uitkomst is. Dat de lage handicappers zich juist graag willen meten op deze banen kan ik mij heel goed voorstellen. Wordt vervolgd zullen maar zeggen.